اگر پول پاشی را کنار بگذارید، فوتبال نجات پیدا می کند
به گزارش اخبار ورزشی، فوتبال باشگاهی ایران سال هاست با یک چالش جدی روبه روست؛ افزایش مستمر هزینه ها در کنار رشد نه چندان محسوس کیفیت فنی. در آستانه فصل جدید لیگ برتر، بار دیگر همان الگوی آشنا درحال تکرار است؛ قراردادهایی نامتعارف نسبت به سطح فوتبال، نقل وانتقالات پرسر و صدا و در نهایت انتظاراتی که در زمینه آسیایی کمتر برآورده می شود.
به گزارش اخبار ورزشی به نقل از خبر آنلاین روزنامه ایران نوشت:
بخش مهمی از این وضعیت به ساختار اقتصادی باشگاه ها بازمی گردد. خیلی از باشگاه های ایرانی همچنان وابستگی قابل توجهی به منابع عمومی دارند و همین مسأله سبب شده الگوی درآمد زایی پایدار کمتر در اولویت قرار گیرد. در چنین شرایطی، مدیران باشگاه ها بیشتر از آن که بدنبال توازن مالی باشند، ناگزیر به تأمین هزینه های جاری و رقابت با سایر مدعیان در بازار نقل و انتقالات هستند؛ مسیری که در بلند مدت به افزایش بدهی ها و ایجاد پرونده های حقوقی منجر گردیده است.
از طرف دیگر، رشد قابل توجه دستمزد بازیکنان، چه داخلی و چه خارجی، در حالی رخداده که سطح کیفی مسابقات، بنا به نظر خیلی از کارشناسان، با این روند هم خوانی کامل ندارد. این مساله نشان میدهد بازار فوتبال ایران هنوز به تعادل منطقی میان هزینه و کیفیت نرسیده و نیازمند بازبینی جدی در سازوکارهای نظارتی و مدیریتی است. نکته تأمل برانگیز اینجاست که برخی بازیکنان، قبل از ورود به لیگ ایران و حتی بعد از خروج از آن، با ارقام بسیار پایین تری به عضویت باشگاه های دیگر درمی آیند؛ اما در زمان حضور در فوتبال ایران، رقم قرارداد آنها به صورت ناباورانه ای افزایش می یابد؛ مسأله ای که ابهامات فراوانی بوجود آورده و به اعتقاد کارشناسان و صاحب نظران، نه فقط طبیعی و عادی نیست، بلکه بشدت نگران کننده است. مثل قرارداد فصل گذشته موسی جنپو بازیکن خارجی استقلال که با قرارداد بسیار سنگین ابهامات زیادی در فضای فوتبال به وجود آورد.
در واکنش به این شرایط، فدراسیون فوتبال طی سالهای قبل ابزارهایی مانند سقف قرارداد، سقف بودجه و الان بحث اجرای «فیرپلی مالی» را مطرح کرده است؛ ولی تجربه نشان میدهد موفقیت اینگونه سیاست ها، بیشتر از هر چیز به فراهم بودن زیرساخت های اجرایی، شفافیت مالی و تداوم در نظارت وابسته است. در غیر این صورت، امکان دور زدن قوانین و ایجاد پرداخت های غیررسمی بیشتر می شود.
نگاهی بر فوتبال اروپا می تواند تصویر روشن تری عرضه نماید. در لیگ های معتبر اروپائی، قوانین مالی با جدیت بیشتری دنبال می شوند و باشگاه ها مکلف به عرضه گزارشهای مالی شفاف هستند. برای مثال، باشگاه هایی مانند منچسترسیتی و پاری سن ژرمن در سالیان اخیر تحت نظارت دقیق نهادهای بین المللی قرار گرفته اند و در مواردی با محدودیت ها و جریمه هایی مواجه گشته اند. همینطور در فوتبال ایتالیا، باشگاه یوونتوس به علت برخی تخلفات مالی با کسر امتیاز مواجه شد؛ تصمیمی که نشان دهنده اهمیت اجرای قوانین در سطوح حرفه ای است.
این تفاوت در اجرا، یکی از نکات کلیدی فاصله فوتبال ایران با استانداردهای حرفه ای جهان است. در فوتبال ایران، همچنان چالش هایی مانند نبود شفافیت مالی کافی، ضعف در نظام حسابرسی و پیچیدگی در ساختار مالکیتی بعضی از باشگاه ها وجود دارد که اجرای مؤثر قوانین را دشوار می کند.
بنظر می رسد حل این مسایل نیازمند نگاهی ساختاری است. خصوصی سازی حقیقی باشگاه ها، حرکت بسمت درآمد زایی پایدار از مسیرهایی مانند حق پخش، بازاریابی و توسعه آکادمی ها و همینطور تقویت نظام نظارتی، می تواند به ایجاد تعادل میان هزینه و کیفیت کمک نماید.
فوتبال ایران در آستانه فصل جدید، بیشتر از هر زمان دیگری نیازمند تصمیم های دقیق و بلند مدت است؛ تصمیم هایی که بتواند این بازی پرطرفدار را از چرخه تکرار چالش های گذشته خارج کرده و بسمت حرفه ای سازی حقیقی هدایت کند. بی شک شفافیت حقیقی در نظام مالی و پولی باشگاه ها و پایان وابستگی آنها به منابع عمومی و خصوصی سازی حقیقی، تنها راه نجات فوتبال باشگاهی ایران است؛ مسیری که اگر به شکل جدی دنبال نشود، می تواند به چالشی بسیار بزرگ و لاینحل تبدیل گردد که برون رفت از آن بسادگی امکانپذیر نخواهد بود.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب