برانكو:
پرسپولیس میراث من در فوتبال باشگاهی ایران بود
به گزارش اخبار ورزشی، اگر بارها به گذشته برگردم، هربار باردیگر ایران و پرسپولیس را انتخاب می کنم، این بخشی از گفتگوی اختصاصی و مفصل با مربی است که با احساسات فراوان از مردم و فرهنگ ایران سخن می گوید.
به گزارش اخبار ورزشی به نقل از خبر آنلاین؛ پروفسور، این لقب کسی است که در ایران از او فقط بعنوان یک مربی موفق یاد نمی گردد، نام او گره خورده با موفقیت است، یادآور خاطرات عاشقان تیم ملی در جام جهانی ۲۰۰۶ و یادآور باردیگر اوج گرفتن پرسپولیس پُرهوادار پس از یک دهه ناکامی. انگار که فوتبال ایران بدهکار این هموطن اهل کرواسی است، مردی که نخستین بار در ۴۷ سالگی بعنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمد و حالا در ۷۲ سالگی با عشق و احترام متقابل از ایران می گوید و توسط مردم ایران از او یاد می شود. این گفتگویی مفصل با کسی است که باید به او احترام گذاشت، گفتگویی با ورزش سه، که در پایانش باردیگر متوجه می شویم که نمی شود «برانکو ایوانکوویچ» را دوست نداشت:
برانکو، ۲۵ سال قبل تو بعنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمدی، از تفاوت ۴۷ سالگی با ۷۲ سالگی بگو. اگر شانس برگشت به عقب را داشته باشی، همین مسیر را می آیی؟
(می خندد) نخستین فرقش اینست که من پیر شدم و البته الان مربی بسیار بهتری هم هستم. بله قطعا، من به تجربه ای که در ایران داشتم افتخار می کنم، افتخار می کنم که توانستم مردم ایران را خوشحال کنم، با نتایجی که کسب کردیم، با فوتبالی که به نمایش می گذاشتیم و با صعود به جام جهانی. حتماً همین مسیر را می آیم و باردیگر مربی ایران می شوم.
تو موفقیتهای زیادی در ایران داشتی، با تیم ملی به جام جهانی رفتی و با پرسپولیس به فینال آسیا، اگر مجبور باشی یکی از این موفقیت ها را بعنوان یک موفقیت برای خودت نگه داری، کدام یکی است؟
این سوال خیلی سختی است، نه فقط این دو موفقیت، بلکه تمام روزهایی که در ایران بودم برای من خاص بود. با مردم لذت بردم، مردمی که تیم ملی را حمایت می کردند، و هوادارانی که حامی پرسپولیس بودند، همه این ها بهترین لحظات زندگی من بوده است، اما اگر مجبور باشم انتخاب کنم، شاید صعود به جام جهانی اعجاب آور بوده چونکه تمام مردم ایران خوشحال شدند و رفتن به جام جهانی آلمان را جشن گرفتند. اما از سوی دیگر صعود به فینال لیگ قهرمانان آسیا هم خیلی جذاب بود، به خصوص که شرایط ما سخت بود و در واقع فیفا با بستن پنجره نقل و انتقالاتی ما را مجازات کرده بود. آن موقع با بازیکنان بسیار جوان از آکادمی باشگاه به فینال رفتیم و همین موجب شیرینی بیشتر صعودمان شده بود.
خیلی از شاگردان شما در جام جهانی ۲۰۰۶، حالا مربی هستند، کار آنها را دنبال می کنید؟
اولا که خیلی خوشحالم که شاگردان سابقم حالا مربیان موفقی هستند. چونکه آنها تجربه خوبی در دوران بازیگری داشتند و می توانند مربی خوبی هم باشند. این یک راه ساده برای ماندن در ورزش است که پس از دوران بازیگری سراغ مربیگری بروی. خیلی خوشحالم و به آنها افتخار می کنم، در مورد شخص خاصی نمی توانم نظر بدهم و برای همه آنها آرزوی موفقیت دارم.
بعد از سالهای طولانی که اینجا نیستید، مردم ایران هنوز با عشق و احترام از شما یاد می کنند، فکر می کنی این ارتباط زیبا بین شما و مردم ایران چگونه به وجود آمده؟
من واقعاً ارتباط بسیار بسیار خوبی با مردم ایران دارم. چون احترام زیادی برای مردم، هواداران، فرهنگ سنت ها و نوع زندگی در ایران قائلم. بارها و بارها گفته ام که ایران وطن دوم من است. عاشق این کشورم و هربار که دوستانم به آن جا سفر می کنند شگفت زده می شوند. خیلی خوشحال هستند از این که ایران را می بینند. من خوشبختم که بخشی از زندگی ام را در ایران گذراندم و عشقم به ایران و مردمش از اعماق قلبم می آید.
وقتی به ایران برگشتی، برای احیا تیم بزرگی که یک دهه در ناکامی غرق شده بود، خودت فکرش را می کردی چنین تغییراتی در پرسپولیس ایجاد کنی و فرهنگ برنده بودن را در این تیم جا بیاندازی؟
بله. پیش از آمدنم به ایران همه چیز را درمورد پرسپولیس می دانستم. بزرگ ترین باشگاه در آسیا با میلیونها هوادار که برای هر مربی باید حضور در این تیم افتخار باشد. با انرژی تمام و برای انجام یک پروژه بزرگ به ایران آمدم، با نهایت احترام به آقای طاهری که مدیرعامل آن وقت پرسپولیس بود و می خواستیم در کنار هم اتفاق مهمی را رقم بزنیم. در زمان حضور من و پس از آن پرسپولیس طی ۹ سال، ۷ جام لیگ برتری گرفت و این همان چیزی است که من را عمیقا خوشحال می کرد. با رفتنم از پرسپولیس، از تیم جدا شدم اما حتماً کماکان نتایج پرسپولیس برایم مهم بود و آنرا دنبال می کردم و بله شاهد تاثیر عمیقی که روی این تیم گذاشتیم بودم. وقتی به عقب نگاه می کنم از این که تصمیم گرفتم بخشی از پرسپولیس باشم و به ایران بیایم خیلی خوشحالم. چه افتخاری بیشتر از این که من شانس این را داشتم بخش بزرگی از جمعیت ایران که هوادار پرسپولیس بودند را خوشحال کنم؟ مردمی که از اعماق قلبم به آنها علاقه دارم حالا خیلی خوشحال بودند، با نتایج ما با نمایش ما در زمین لبخند می زدند و این موجب غرور من و همکارانم بود. شاید زیباترین لحظات زندگی ورزشی ام.
در فصل اولی که تیم را کاملا خودت بستی، در کورس قهرمانی با استقلال خوزستان به سبب تفاضل گل کمتر موفق نشدی جام قهرمانی را به دست بیاوری. از آن روز و حال و هوای استادیوم بگو.
روز خاصی بود، ما جام را واگذار کردیم. پیش از آن به نفت تهران باخته بودیم و صدر فهرست را از دست داده بودیم اما این ها مهم نیست، مهم تر از تمام شکست ها و پیروزی ها اتفاقی بود که آن روز در استادیوم رقم خورد. طرفداران پرسپولیس درک فوتبالی بالایی دارند و به خوبی می دانستند که اشتباهات و از دست دادن ها بخشی از فوتبال است. ما جام را به سبب تفاضل گل کمتر به استقلال خوزستان دادیم ولی شاید بهترین لحظه عمر من همان روز رقم خورد، همه ی هواداران در آن شرایط سخت و درحالیکه جام را از دست رفته می دیدند، ایستادند و ما را تشویق کردند. از بازیکنان، از همه اعضای تیم، از تمام ی ما به طرز شگفت انگیزی حمایت کردند و آن لحظه وصف نشدنی بود برای خودم و اعضای کادرفنی.
و پس از آن بود که جام ها پشت سر هم آمدند. لیگ، حذفی و صعود به فینال لیگ قهرمانان آسیا. بین جام هایی که در پرسپولیس گرفتی، کدام یک از تمام برای شما ارزشمندتر بود؟
نخستین جام. چرا؟ با اختلاف زیاد در صدر فهرست بودیم و یادم می آید که تعطیلات نوروز بود و نتایج ما درخشان رقم می خورد. نمایش هجومی داشتیم و جذاب بازی می کردیم، فوتبال زیبا بهمراه نتایج عالی، همان چیزی که هر مربی می خواهد و ما آنرا تجربه می کردیم. پیروزی ۴ بر ۲ مقابل استقلال در همان فصل رقم خورد و باید بگویم آن مسابقه هم برای ما بسیار ویژه بود تا فصل را با موفقیت صد درصدی به انتها برسانیم. خلاصه بگویم در آن فصل همه داشتیم از کار کردن لذت می بردیم.
اما پس از اینکه شما از ایران رفتی، قهرمانی ها هنوز ادامه داشت، انگار که یک ساختار خوب در این تیم شکل گرفته بود.
بله، یکی از بهترین اتفاقاتی که رقم زدیم، این بود که بازیکنان از نظر روانی باور کردند که در یک تیم بسیار بزرگ با شخصیت برنده هستند. هر روز به آنها می گفتم که پرسپولیس بزرگ ترین باشگاه در آسیا است، به آنها می گفتم اینجا نباید معمولی بود، باید بجنگید برای به دست آوردن جام های مختلف چون در یک باشگاه معمولی نیستید و باید به اندازه اسم پرسپولیس بزرگ باشید. اینجا هر سال هدفی جز قهرمانی وجود ندارد و هر نتیجه ای کمتر از این شکست تلقی می شود، باید برای لیگ بجنگید، برای جام حذفی، برای لیگ قهرمانان آسیا و در تمام آنها راهی جز مدعی بودن ندارید. این ها چیزهایی بود که همه باید باور می کردیم، البته برخی هم از نظر ذهنی آماده نبودند و خب راهکارهای خودمان را داشتیم. پس از آن هم دیدم که همین ذهنیت در تیم یحیی وجود دارد، حتی در تیم اوسمار. شاید میراثی که از ما به جا ماند و به آن بسیار افتخار می کنم. البته که قرار نیست یک تیم همیشه قهرمان باشد اما چیزی که مهم می باشد، ماندن در کورس و باور کردن بزرگی پرسپولیس است. ذهنیتی که همه را ملزم به احترام گذاشتن می کند و این واقعاً عالی است.
بعنوان مربی باتجربه که در کشورهای مختلف حضور داشتی، همین حالا وضعیت فوتبال ایران را چطور می بینی؟
من فوتبال ایران را رو به پیشرفت می بینم، بازیکنان جوان زیادی عرضه شدند و مطمئنم بزودی می توانند تیم ملی را به موفقیت زیادی برسانند. آنها نیاز به حمایت دارند و به نظرم روزهای خوبی در انتظار فوتبال ایران است چونکه آنجا پر از استعدادهای ناب است.
در سالهای اخیر هر وقت شایعه تغیرات روی نیمکت پرسپولیس عنوان شده، اسم برانکو وجود داشته و با استقبال هواداران هم همراه بوده، به برگشتن به ایران فکر می کنی؟ حتی برای یک خداحافظی باشکوه.
البته. اساسا می خواهم یکی از بازیهای پرسپولیس را انتخاب کنم و برای تماشای آن به ایران بیایم. می خواهم برای هواداران دست تکان دهم و یک خداحافظی با آنها داشته باشم. این چیزی است که دلم می خواهد بزودی انجامش دهم. الان هم از شما می خواهم سلام گرمم را به همه مردم ایران برسانید و به آنها بگویید برانکو چقدر دوستشان دارد.
منبع: اخبار ورزشی
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب