اگر با رفتار شرم آور شجاع خلیل زاده واکنش جدی شده بود، حال حاجی عبدی و آسانی همان را تکرار نمی کردند
به گزارش اخبار ورزشی، شجاع خلیل زاده، عارف حاجی عیدی و حالا هم یاسر آسانی. سه بازیکن، سه اتفاق، سه بازی و یک رفتار شرم آور و مشترک که نتیجه مماشات در فوتبال ایران است.
به گزارش اخبار ورزشی به نقل از خبر آنلاین روزنامه جوان نوشت: حرکت یاسر آسانی در دقایق پایانی دیدار استقلال با همنام خوزستانی جای دفاع ندارد، اما عجیب هم نیست تکرار این رفتارهای خجالت آور وقتی هیچ برخورد جدی و سفت و سختی با چنین حرکات زشتی در فوتبال ایران نمی گردد. فوتبال میدان رقابت است و طبیعی است که در این رقابت بازیکنان تحت فشار و حساسیت بازیها قرار گیرند، اما قرار نیست هر رفتار نامتعارف و شرم آوری را به پای حساسیت بازی و فشار ناشی از آن بگذاریم، چونکه در این صورت دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود!
مسئله این نیست که چه بازیکنی از کدام تیم مرتکب چنین رفتار شرم آوری شده است. مسئله این است که چرا هنوز بازیکنان تصور می کنند می توانند هر رفتاری انجام دهند و خویش را پشت فشار بازی، تحریک تماشاگران، اعتراض به اشتباهات داوری و مسایل از این دست پنهان کنند! بی شک بازیکنی که پیراهن یکی از بزرگ ترین تیم های فوتبال ایران را به تن می کند، خوب می داند با چه فشاری مواجه خواهد شد و نمی تواند به بهانه فشار داور و حساسیت بازی هر رفتار شرم آوری از خود بروز دهد، چونکه فوتبال زمین مسابقه است، نه صحنه اجرای رفتارهای شرم آور و ناشایست.
شاید بد نباشد کمی به عقب برگردیم و از خود بپرسیم چرا کار فوتبال ایران به اینجا کشید که باید هرازچندگاهی شاهد تکرار چنین صحنه هایی باشد، برای اینکه مسئله نه فقط رفتار شرم آور آسانی که ریشه یابی دلیل تکرار مکرر این بی اخلاقی هاست.
شاید اگر فروردین ۱۴۰۴ با شجاع خلیل زاده که در دیدار چادرملو- تراکتور واکنشی شرم آور به تماشاگران داشت برخورد می شد، سال بعد، حاجی عیدی همان حرکت را در مصاف استقلال-سپاهان (فصل ۱۴۰۶-۱۴۰۵) و عصر شنبه (آبان ۱۴۰۵) یاسر آسانی در واکنش به داور دیدار استقلال- استقلال خوزستان تکرار نمی کردند.
متاسفانه، اما فوتبال ایران ظاهراً در برخورد با رفتارهای غیراخلاقی و شرم آور بازیکنان به واکنش های مقطعی عادت کرده تا برخوردهای بازدارنده ای که درس عبرت شود برای سایرین. یکروز شجاع خلیل زاده، روز دیگر عارف حاجی عیدی و حالا هم یاسر آسانی. هرچند که اگر خوب نگاه نماییم به موارد مشابه زیادی برخورد خواهیم کرد. از شادی های گل نامتعارف (محمد نصرتی و شیث رضایی در دیدار پرسپولیس- داماش، مهر ۱۳۹۰) تا واکنش مسئولان یک تیم به یک بازیکن (خداداد عزیزی خطاب به امید عالیشاه در دیدار تراکتور- چادرملو) که گاهی حاشا و گاهی توجیه می شوند. اینجاست که باید پرسید چرا از همان شروع برخوردی جدی و قاطع صورت نگرفته تا هر روز شاهد یک نمونه جدید از این رفتارهای زشت نباشیم، زشتی هایی که کم کم دارد در فوتبال ایران عادی می شود!
اگر در اولین اتفاق، آقایان مسئول بدون توجه به نام بازیکن و تیمی که در آن توپ می زند مجازاتی متناسب با رفتار انجام شده و صدالبته بازدارنده درنظر می گرفتند امروز کار به جایی نمی رسید که بخواهیم شاهد توجیه رفتارهایی باشیم که شأن فوتبال ایران را زیر سؤال برده است. وقتی یک رفتار زشت با واکنشی مقطعی و دفاعیه های عجیب که بیشتر عذر بدتر از گناه است ماستمالی می شود، باید هم شاهد تکرار مکرر آن باشیم. زمانیکه یک رفتار زشت را بار اول نادیده می گیریم، بار دوم با آن مماشات می نماییم و مرتبه سوم از تکرارش تعجب، یعنی دیگر مشکل یک بازیکن، یا یک تیم نیست. مشکل فرهنگی است که به عادی شدن بی اخلاقی میدان داده است. مشکل انضباط فوتبال است که دیگر وجود خارجی هم ندارد!
بطور خلاصه فوتبال میدان رقابت است و طبیعی است که در این رقابت بازیکنان تحت فشار و حساسیت بازی ها قرار گیرند، اما قرار نیست هر رفتار نامتعارف و شرم آوری را به پای حساسیت بازی و فشار ناشی از آن بگذاریم، چراکه در این صورت دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود! از شادی های گل نامتعارف (محمد نصرتی و شیث رضایی در دیدار پرسپولیس- داماش، مهر ۱۳۹۰) تا واکنش مسئولان یک تیم به یک بازیکن (خداداد عزیزی خطاب به امید عالیشاه در دیدار تراکتور- چادرملو) که گاهی حاشا و گاهی توجیه می شوند.
منبع: sportevent.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب